Frode Grytten om kjønn og sex
 hos Morrissey

Tekst: Frode Grytten er forfattar. Han bur i Bergen.

Illustrasjon: Bård Larsson er freelance illustratør og sykkelbud i hovedstaden.

Eg burde ha lese pensum, eg burde ha sett meg inn i teoriane om velferdsstat og offentlig organisasjon, men eg blei dratt mot ei LP-plate med ein naken mann på omslaget. Det var ein vakker marsdag i Bergen, og eg hadde kjøpt plata borte på Apollon. Eg tok plata med meg til lesesalen, stira på den nakne overkroppen til ein mann som bøyer seg framover slik at ein ser luggen hans, litt av haka, munnen, brystet. Det var ein torso av ein ung mann, men det var ein torso med hender, det var bare umulig å vite kva han gjorde med dei hen- dene. Bak mannen fanst nokre blendingsgardiner, dei skapte eit inntrykk av løyndom, noko ladd og hemmelig, mannen hadde skjerma seg frå omverda, han gjorde sannsynligvis eitt eller anna som ikkje burde eksponerast i dagslys. På platas innerpose kunne eg lese at coverstjerna var Joe Dallesandro frå filmen Andy Warhol’s Flesh.

Eg burde ha lese pensum pådytta meg av Universitetet i Bergen, men eg blei sitjande med debutalbumet til The Smiths i hendene. Eg hadde lese om gruppa i dei engelske musikkblekkene, men eg hadde aldri hørt songane deira. Dette var i 1984, og det var nesten umulig å høre den musikken ein var nysgjerrig på. NRK prioriterte ikkje pop, det fanst ikkje Spotify, Wimp eller Youtube. Ein måtte kjøpe ein heil LP og satse på at det var rette valet. Eg tok til å studere tekstane. Dei var fysiske, eksplisitte, vittige, fulle av lyst og lengt. Kven var han som kunne skrive noko slikt: «I know I need hardly say how much I love your casual way/ But please put your tongue away»? På innerposen fanst eit foto av vokalist og tekstforfattar Morrissey. Han er avbilda med open skjorte, han held opp mikrofonen, nesten som eit fallisk symbol. Posituren hans har denne underlige blandinga av glede og smerte. Universet til Morrissey verka mørkt, urovekkande og skummelt, men ingenting var ekkelt eller fråstøytande. Tvert om, utan at eg hadde hørt ein tone, kjente eg at det var umulig å skjerme seg frå Morrisseys verd. Eg var blitt Smiths-fan før eg hadde hørt The Smiths.

Eg gikk over Puddefjordsbrua med plata i plastposen, eg gikk med faste steg heim, gikk heim for å gjøre slik så mange unge menn og kvinner gjorde på same tid, slik som så mange andre unge menn og kvinner skulle gjøre dei kommande åra: Gå heim på hybelen, setje på si aller første Smiths-plate, få livet snudd opp ned. Alt fall på plass. Tonane kom ut frå min Tandberg-forsterkar. Tekstane fikk meining. Omslaget med den nakne kroppen blei ramma inn. Eg hugsar ikkje lenger kva eg hadde venta meg, men ikkje dette, ikkje slik, ikkje på denne måten. Dette var annleis, dette var definitivt noko heilt nytt. Her fanst alt eg hadde leitt etter, lyden eg hadde lengta etter, lyden av ein generasjon, lyden av min eigen generasjon.

Korleis blei Morrissey mannen utan eit underliv? I det offentlige gjorde dei Morrissey til ein person som medvite hadde valt vekk sitt eige kjønnsliv. The Smiths si debutplate renn nesten over av skildringar av kjønn og sex, det finst så mange kroppar og hender, så mykje lyst og begjær på den plata, men i tabloid versjon var Morrissey artisten som promoterte sølibatet. Noko meir fjollete og utdatert kunne ei sexfiksert presse knapt tenke seg. Å vere seksuelt avhaldande i dag er å seie blankt nei til heile verda, det er å underminere forstillinga om at vi blir menneske gjennom å knulle kvarandre.

Paradoksalt nok, Morrisseys provoserande og nærmast karnevalske avvising av sex, har ført til at han gjennom heile karriera er blitt pepra med spørsmål om sitt sexliv. Er han homo? Er han bi? Eller frå dei mest opprørte journalistane: Er han pedo? Morrisseys humørfylte omfamning av sølibatet har på snålt vis seksualisert tekstane hans. Brått handlar alle verseliner om sex, alt er kjønn og kropp, alt får doble og triple meiningar. Det må vere ein undertekst i alt han skriv, det må finnast ein kode ein stad. Sjølv har Morrissey konsekvent nekta å snakke om eige seksualliv i det offentlige. Han vrir seg elegant unna. Han konfronterer dei som spør: – You have those Fleet Street eyes. Han snakkar om kjønn på nytt og utfordrande vis: – I have never seen the world as a gender-specific place. På spørsmål om han er homofil eller bifil, har han treffande nok dette svaret oppe i ermet: – I’m beyond that, frankly. For han eller ho som verkelig vil lytte eller lese, er det likevel ikkje så vanskelig. Det er bare å gå rett til Morrisseys arbeid, eit arbeid som hos denne artisten fell saman med hans eige liv. Han har gjort livet som popstjerne til sin identitet, hans verd og verdiar kan relativt enkelt avlesast i vers og refreng. Morrissey er ein kompleks poet, han er mangfaldig, ironisk og sylskarp, ein av dei giftigaste poetane i popen, men høgst tilgjengelig, det finst eigentlig ikkje noko mystisk eller hemmelig eller skjult.

Heile vegen har Morrisseys viktigaste tema vore lysta, lengten, begjæret. Han er ein suveren skildrar av det å kjenne seg avvist, av å stå utanfor, han gir oss kjensla av å stå ute i regnet og ønske seg inn. Han ser eit par passere og kjenner i kvar celle i kroppen at det ikkje er han sjølv som går slik: «Two lovers entwined pass me by/And heaven knows I’m miserable now». Det er tragisk, men også hy- lande vittig. Han søker etter sin sjanse i livet, ei opning inn til normaliteten: «There’s a club if you’d like to go/ You could meet somebody who really loves you/ So you go and you stand on your own/And you leave on your own/And you go home and you cry/And you want to die».

Lysta og lengten hos Morrissey er like ofte ei plage som ei glede, dei fysiske handlingane kan aldri oppfylle forventningane ein har, ein drøm er dømt til nederlag, ei lengt må ende i einsemd: «I want the one I can’t have/ And it’s driving me mad». Slik gjør han utanforskapen til noko felles, noko inkluderande, vi er alle saman oppe i denne forbanna båten. Det er fatalistisk og sarkastisk, men på same tid varmt og menneskelig. Morrissey har forstått menneskenaturen på eit vis som til dømes ikkje marknaden har. Då mobiltelefonane kom i kommersielt sal på nittitalet, blei svenske Ericsson hengande etter fordi dei i sin strategi konkluderte med at bare forretningsfolk ville ta i bruk nyvinninga. Morrissey veit betre. Vi er alle einsame, vi er alle redde for å bli einsame.

På samleplata The World Won’t Listen har The Smiths nytta fantastiske fotografi av Jürgen Vollmer som har dokumentert Beatles-fans i boka Rock And Roll Times. På forsida av dette konkrete Smiths-omslaget finst fire gutar med høgt, tilbakestroke hår, tøffe jakker og jaktande blikk. På baksida ser vi fire jenter som står avvæpnande med vind i håret og armane i kross, dei er avvisande i sitt blikk. Brukt slik, med eit foto på front og eitt på baksida, er det som gutane og jentene vaktar på kvarandre, men dei lever fullstendig i kvar si verd. Gutane vil vere med gutane, jentene vil vere med jentene. I dette emosjonelle spennet, i dette rommet mellom det feminine og det maskuline, er det Morrissey boltrar seg som poet. Han viser oss den sosiale komedien som blir oppført når konvensjonane skal spelast ut, når dei to faktisk møtast i ein småby, på eit gatehjørne, på eit tivoli, under ei jernbanebru i Manchester, i halvmørket i ein toroms i Stretford. Som i den briljante «Girl Afraid» der paret vegrar seg for å nærme seg kvarandre. Ho: «Where do his intentions lay? Or does he even have any?». Når har han eigentlig tenkt å prøve seg, eller er han ikkje interessert? Er han homo, kanskje? Han: «Prudence never pays/And everything she wants costs money». Han er mistenksam til hennar motiv, han veit ikkje ein gong om ho liker han, det heile verkar å vere ein stor tabbe.

Med ei elegant omskriving kallar Morrissey denne møtestaden for «the room downstairs». Det kan vere den fysiske kjellaren, rommet der dei unge kan vere for seg sjølv utan dei vaksnes blikk. Det kan vere i dei mørke romma i sinnet, eller det kan rett og slett vere dei fysiske kjønnsorgana. Konfrontert med vår lyst og lengt blir vi uansett sårbare og klossete, særlig dei som er utan erfaring og som endå ikkje har lært seg å handtere dei store spørsmåla som begjæret kvervlar opp. Korfor gjør eg dette? Vil eg dette? Er dette meg? Kan eg leve med meg sjølv etter dette? Johnny Marr har kommentert Vollmers fotografi av dei fire jentene, han seier at det er som å sjå eit bandfoto av The Smiths. Morrissey er den oppkjeftige jenta heilt til høgre. Marr sjølv er den mørke, tynne ved sida av. Andy Rourke er den avventande i midten, og Mike Joyce er jenta heilt til venstre. Det er ein morosam observasjon, men han seier også mykje om The Smiths. Dei var ei gruppe som aldri plasserte seg sjølv på coveret av eigne plater. Dei hadde i staden kvardagspoetiske, nostalgiske omslag lagd av Morrissey og formgivaren Jo Slee. Dei valte ut foto som viser fram både det vanlige og det glamorøse, det vakre og det vittige, det fysiske og forvirrande i menneskelivet. Det er ein sterk og nyskapande estetikk som inkorporerer både det ordinære og det ekstraordinære. Visuelt og tekstlig er det som om konvensjonane heile tida løysast opp eller problematiserast hos The Smiths. Morrissey er ofte uklar med omsyn til kven som er songens hovudperson eller kva som er ståstaden til vedkommande som fortel eller syng. Han blandar alt, miksar og grislar på, og gjør seg slik til ei røyst for mange. Kjønnsidentiteten er som oftast tvetydig i tekstane hans eller i måten han opptrer på, verda kan rett og slett ikkje delast inn i maskulin/feminin eller hetero/homo.

Morrissey viser korleis fantasiar og begjær ikkje kan kategoriserast eller lagast enkle bilde av. Han kan synge: «I went to London and I/I booked myself in at the Y … W.C.A». Gut eller jente? Han kan synge: «You’re a girl and I’m a boy», før han i neste vers syng: «I’m a girl and you’re a boy». Og mellom der syng han: «la la, la-la la-la», som i ein barnesong, som om det er det mest naturlige i verda, vi er jenter og gutar, vi er gutar og jenter. Vi er dei vi er, la oss ta kvarandre i hendene og løpe ned gata. Morrisseys meisterskap er hans universialitet, hans evne til å inkludere. Tekstane skiftar heile tida posisjon, nokre gongar er personen på toppen, nokre gongar på botn, også seksuelt. Identiteten er ikkje fast eller låst i ein bestemt posisjon, kroppen er knytt til ei subjektiv oppfatning av seg sjølv og dei relasjonar ein har med omverda. Tekstane kan skildre ein type seksualitet som er mannlig og ulovlig, det er handlingar som kan vere uønskte av eit fleirtal eller som er utfordrande for omverda. Påfallande ofte blir dei utført på hemmelige plassar: under bruer, i kalde bilar, på plattingar, ved fontener, på togstasjonar, i dei aude åsane som omkrinsar storbyen. Ein tekst som «Is It Really So Strange?» kan tolkast som vitnesbyrd frå ein homofil som blir banka gul og blå på grunn av kven ho eller han er. Morrissey syng: «I left the North, I travelled South», og han reiser gjerne frå det fordomsfulle nord til det meir liberale sør.

Det er ei reise mange homofile kan kjenne seg igjen i, dei har reist frå Manchester til London, frå Duluth til San Francisco, frå Odda til Oslo, for å bli fri, for å sleppe unna fordommane. Morrissey syng: «You won’t change the way I feel/cause I love you, and is it really so strange?». Er det så merkelig at ein mann kan elske ein mann, er det så rart at ei kvinne kan elske ei kvinne? Ja! roper bøgen i songen. Nei! roper Morrissey. Men teksten er likevel skrive slik at han inkluderer alle outsiderane, alle dei som fell utanfor, alle dei som er hata fordi dei elskar, alle dei som nektar å reise heim igjen på grunn av uforstand, uvitenheit eller rått folkepreik. Dette er Morrisseys bodskap til dei som vil lytte: Vi gjør det vanskelig for kvarandre om vi heile tida skal dømme kvarandre.

I den vesle perla «William, It Was Really Nothing» får vi ein regnfull pubmonolog, hovudpersonen har tydeligvis vore forlova med ei kvinne, ei som etter kvart viser sin sanne natur ved å vere grådig. Fyren forsøker å forklare situasjonen for kompisen sin. Det var ingenting, det var ein tabbe, det var bare på kødd. Men kva er hans djupare intensjonar med denne monologen? Er det noko meir enn vennskap mellom dei? Forsøker han å erklære sin kjærleik ved å fortelje korleis han avviste den feite kjærasten? Mange vil seie at «There Is A Light That Never Goes Out» er The Smiths sin finaste augneblink. I denne songen kjører eit par gjennom natta. Dette er drømmen: Å kjøre slik, sitje side ved side, døden kan komme, dei kan bli truffe av ein buss eller ein trailer, det gjør ingenting, fordi dette er ei perfekt natt blant ei rad miserable netter. Lyttaren får ei kjensle av at vedkommande som fører ordet i songen, tekstens eg, ikkje sit ved rattet, men på passasjersetet. Det blir aldri sagt rett ut, men slik må det vere. Jo, slik er det.

Morrissey er ingen Bruce Springsteen, hos Springsteen sit mannen i førarsetet og er på veg for å plukke opp ei Mary som han skal ta med ut på Thunder Road. Morrisseys personar har eit langt mindre avklart tilhøve. Er det to menn som sit i denne bilen? Kva skjer mellom dei? Er det Johnny Marr (ved rattet) og Morrissey (på passasjersetet)? Var det derfor The Smiths til slutt gikk i oppløysing, fordi Morrissey forelska seg i sin musikalske partner? Det spelar inga rolle, for songen blir til ei generasjonshymne, ein song om å vere utanfor. Dette er endå fleire vers og refreng om brot, om dei unge som ikkje lenger har ein heim å returnere til; Dei er heimlause fordi dei er blitt annleis enn foreldra. Med poetisk eleganse skildrar Morrissey hovudpersonens angst då bilen nærmar seg ein undergang, då dei skal forsvinne inn i mørket og sjansen kjem til å avsløre alt ein har på hjartet, avsløre kven ein er, vise sitt sanne eg, å seie det ein har på hjartet, no skal det skje, kvar augneblink no, akkurat her, akkurat no, men så sviktar motet.

Britiske sekstitalsfilmar har vore ei av Morrisseys store inspirasjonskjelder. Tekstane hans er fullasta av referansar til filmar som Saturday Night, Sunday Morning, Room at the Top, Billy Liar og ikkje minst A Taste of Honey. Denne filmen bygger på eit skodespel av den kvinnelige dramatikaren Shelagh Delaney (for øvrig omslagsstjerne både på Smiths-albumet Louder Than Bombs og Smiths-singelen «Girlfriend In A Coma»). I filmen får vi oppleve sekstitalets Manchester frå eit feminint perspektiv, der den unge Jo er hovudperson og røyst i dramaet. Det er ei historie om tenåringsgraviditet, abortproblematikk, men også om det å vekse inn i sitt eige liv. Jo er redd og sjarmerande, sterk og nervøs, frisk og nederlagsdømt. Heile vegen må ho kjempe mot moras tradisjonelle konservatisme og hennar stupide elskars uforstand. Men kampen er rørande og hjartevarmt skildra. Jo står som ein kontrast til dei sinte, unge mennene som dukkar opp i filmane frå denne perioden. Det feminine perspektivet liknar Morrisseys forteljarposisjon, både mannlige og kvinnelige mottakarar blir gitt eit vell av ståstadar og mulige identifikasjonspunkt. Uttrykket nærmar seg den verkelige verda langt meir enn kva som er vanlig i popkulturen. Både Delaney og Morrissey viser oss korleis kjønnsidentitet blir danna i ein særs komplisert og individuell prosess. På sett og vis er det ein ny mann som dukkar opp i songane til The Smiths. Morrissey står planta i ein tradisjon, han elskar jentegruppene frå sekstitalet, han stel som ein ravn frå gamle kjøkkenbenkfilmar, han er ein moderne Oscar Wilde, men han gjør noko anna og revolusjonerande. Morrissey viser fram den nye mannen på åttitalet, ein som er i stand til å gjøre sitt nederlag til siger, ein som legg seg ned på scenegolvet, ein som tør vere sårbar. Han lengtar seg sjuk, han er sjuk, han er den engelske pasienten personfisert, bare sjå korleis han nyttar briller og høyreapparat som del av sin sceneperson, han er ein mann reprodusert med drøssevis av feil og manglar. Men Morrissey allmenngjør denne nye mannen, og han gjør det innanfor popkulturen med ei kraft vi knapt har opplevd før. Alle Morrisseys tekstar og heile hans sceneperson er i konstant opposisjon til den tradisjonelle mannen, han som går inn porten på ein fabrikk, han som skal vere til nytte, den sterke, handlekraftige mannen, han som kan gå i krig eller gjøre ei kvinne gravid.

Morrissey sitt korstog mot konvensjonane er sjølve motoren i tekstane hans, han riv ned til dømes den konservative haldninga som seier at det er ei synd å stå utanfor arbeidslivet. Han gjør det til ei dyd å vere utan arbeid. Han stiller seg likevel aldri over dei han syng om. Han er kanskje ein dandy, han er gjerne ein poet, men han er dandy i vanlige klede og med høgt hår som ein typisk Manchestergut. Morrissey er ein opprørar frå midten. Interessant nok skjer dette opprøret samstundes med avindustrialiseringa på åttitalet, idet erkefienden hans, Margaret Thatcher, går laus på industrien i nord og medvite bygger ned kulturen som Morrissey både elskar og hatar. I kva som helst tiår før åttitalet ville Morrissey ha vore fullstendig fortapt. Han var einebarn, skilsmissebarn, son til ein bibliotekar: «You are your mother’s only son/And you’re a desperate one». Ein brillejesus, skuleflink, ein sårbar gut, så blyg at verda verka utilnærmelig. Mora blei sett på som tussete fordi ho let sonen vere heime for å skrive. Han var feminin, ikkje brukande, han kunne aldri få seg ein jobb: «No, I’ve never had a job/Because I’ve never wanted one». Men Morrissey si danning skjer ikkje ved ei maskin på fabrikken, eller over ei øl på puben. Hans danning skjer ved å lytte til pop og rock på rommet heime i Stretford, musikken er det einaste som snakkar direkte til han. Han blir vaksen i ei tid då rockens ideal endrar seg kjapt, hans rollemodellar er dei androgyne Marc Bolan og David Bowie. Han kunne sjå seg sjølv i Ziggy Stardust, han kunne omfamne New York Dolls, her var maskuliniteten sett i spel, artistane kunne sjå ut som jenter, vere sminka og oppdolla, men likevel utstrålte dei ein type maskulinitet. Morrissey fikk servert både sine idol og sine fiendar på sølvfat, både ein identitet å bygge vidare på og eit konservativt tankesett å kjempe mot.

Popkulturen har heile vegen utfordra grensene for kva som er moralsk og umoralsk. Den tidlige popen oppfordra folk til å ha det moro utan å føle skam, dei kunne ha sex og verkelig nyte det. Popmusikken gav også eit løfte om at det var mulig å gjøre klassereisa, rikdommen var innan rekkevidde for alle. På syttitalet var popkulturens lovnad at dei vanlige, dei ordinære, også kunne vere vakre og glamorøse. Popen eksploderte i fargar, sminke, glitter, hår. For Morrissey var det rein, blank lykke at denne popmusikken fanst. Han brukte songane til å overleve, det var desse songane som redda han. Han kunne nytte popkulturen til å vise fram heile seg, sin røffe sårbarheit, sin feminine revolt, sin stolte skeivheit, sine evige nevrosar, sin poetiske råskap, sin lengtande realisme. Slik tvingar Morrissey oss til å sjå oss sjølve. Mens popmusikken før The Smiths var ei flukt, eit tivoli, ein fest der identitet var knytta til ønsket om å komme seg vekk og der sex var endestasjonen, problematiserer Morrissey alle desse kjenslene og handlingane. Han går rett inn i minefeltet og blir verande der. Seksualiteten er ikkje bare nyting, det er også ein mørk stad, eit rom i kjellaren der det finst overgrep, pedofili, barnemord: «Climb up on my knee, sonny boy/ Although you’re only three, sonny boy/You’re – You’re mine». Kven andre kan skrive songar om slike tema og komme unna med det? Kanskje bare Morrissey, fordi han er ein poet med både empati og omsorg. Han viser mennesket som ein mørk torso, full av lyst, men utan verkelige attraktive stader å plassere all denne lysta. Mennesket er ein torso med hender, hender som skapar potensiale for både eit fall og ei framtid, fordi dei hendene kan utføre det mest forferdelige i menneskelivet, men også det vakraste. Som Morrissey på vittig vis seier om mannen som står i rekka med andre menn på urinalen, han har «the whole world in his hands».

Susan Sontag skriv i essayet «Against Interpretation»: Det som er mest vakkert ved virile menn er noko feminint, det som er mest vakkert i feminine kvinner er noko maskulint. Morrisseys røyst gir ho rett. Morrisseys tekstar gir ho rett. Det er denne blandinga av det harde og det mjuke, det lengtande og det stolte, det sårbare og det herda, som gjør han unik. Det er Morrisseys bidrag at han viser oss at outsideren ikkje er ei skrulle, ingen galning eller harmlaus bygdetulling. Outsideren kan gjerne stå utanfor puben og glo inn. Outsideren kan stå utanfor skikk og bruk, utanfor konvensjonane, utanfor institusjonane. Men outsideren står aldri utanfor oss. Outsideren er oss. Morrissey gjør ikkje bare opprør mot den gamle verdas fastlåste oppfatningar av kjønnsidentitet, han serverer oss også ei oppsiktsvekkande og rystande sanning om oss sjølve. Morrissey maktar å gjøre sex og kjønn relevant i sine songar utan å nærme seg pornoen eller popens falske førestillingar. Han pakkar ingenting inn, han rosemålar aldri, han dyttar i staden på oss ein type realisme vi aldri tidligare har fått servert i popmusikalsk innpakning. Han ejakulerer all sin lengt og all si lyst rett i våre ansikt. Ikkje rart han blei omfamna, ikkje rart han blei hata.

Han gjorde kanskje klassereisa, suksessen som artist fikk Morrissey til å emigrere til Los Angeles og Roma. Han bytta ut regnet med sol, dei vanlige kleda med designerdressar og høreapparatet med manglande hørsel, han kom i utakt med verda rundt seg, noko som gjorde han ytterligare isolert og skandalisert. Men også som soloartist har han konsekvent dyrka utanforskapen og mannen som står åleine. Morrissey vil for alltid vere blant dei han syng om: «unruly boys, unruly girls». Dei som ikkje vil gifte seg og stifte familie. Dei som ikkje vil bli som alle andre. Dei som ikkje er A4. Men som likevel er heilt vanlige, fordi dei er som oss. Og kva får vi til svar frå samfunnet rundt? spør han i «Barbarism Begins At Home»: Jo – «a crack in the head».

Men ikkje Morrissey, han blei omfamna, han blei elska, han viste oss ein ny mann, og vi kasta oss rundt halsen på han. Bare sjå på alle fotografi der publikum kjem opp på scena og klemmer han, kyssar han, viser sin affeksjon, legg sitt hjarte i hans hender. Morrissey er ingen galning, ingen frik, han er ei varm røyst, ei positiv røyst. Det er aldri eit kjærleikslaust univers Morrissey skildrar, tvert om, det er for mykje kjærleik, det er for mykje lyst. Kor forferdelig. Kor vakkert. Verda vil ikkje lytte, proklamerte Morrissey i si tid. Jo, vi ville lytte. Vi var mange som ville lytte, og vi elska han fordi han viste oss slik vi er, vi kyssa han og hjarta våre banka som rasande: Ja! Ja! Ja!

Fakta:

The Smiths: Ein fin maidag banka den 18 år gamle Johnny Marr på døra i nummer 384 i Kings Road, Stretford. Døra blei opna av den fem år eldre Steven Patrick Morrissey. Dei kjente ikkje kvarandre, men der på trappa tok dei til å preike. Om songar, tekstar, grupper, artistar. Allereie neste gong dei trefte kvar- andre tok dei til å skrive songar saman. Morrissey hadde tekstar i skuffa. Marr hadde songar i gitaren. Forsterka med Mike Joyce på trommer og Andy Rourke på bass, blei dei til The Smiths. Dei var fire Manchester-gutar med irske røter som mellom 1983 og 1987 pumpa ut heile 17 singleplater og fire studioalbum. Etter The Smiths har Morrissey hatt ei litt over middels vellykka solokarriere. Johnny Marr har drifta gruppene Electronic (saman med Bernard Sumner frå New Order) og The Healers. Han har også vore fast medlem i The The, Pretenders og Modest Mouse. Joyce og Rourke etter The Smiths er det vel fint lite å seie om.

Teksten stod på trykk i Fett 1/2012

Share This